Tesamorelin (GHRH(1-44)-hliðstæða)

Í þessari rannsókn fengu 412 HIV-sjúklingar með uppsöfnun kviðfitu daglegar sprautur með annaðhvort tesamorelin eða lyfleysu í 26 vikur. Innri kviðfita (innyflafita) minnkaði um rúmlega 15 % í tesamorelin-hópnum en jókst í lyfleysuhópnum. Fituefni í blóði (þríglýseríð og kólesterólhlutföll) bötnuðu einnig og IGF-1-gildi hækkaði. Blóðsykur breyttist ekki að marki. Fleiri í tesamorelin-hópnum hættu þó vegna aukaverkana.

Í þessari 12 mánaða rannsókn með 404 HIV-sjúklingum með kviðfitu fengu þátttakendur tesamorelin eða lyfleysu. Innri kviðfita minnkaði um u.þ.b. 11 % eftir 6 mánuði og um það bil 18 % hjá þeim sem héldu áfram í 12 mánuði, en lyfleysa olli nánast engri breytingu. Mittismál og upplifuð líkamsímynd bötnuðu og IGF-1 hækkaði, án breytinga á blóðsykri. Þegar meðferðinni var skipt yfir í lyfleysu kom kviðfitan fljótt aftur. Lyfið þoldist vel.

Þessi greining á tveimur fasa 3-rannsóknum skoðaði hvaða HIV-sjúklingar minnkuðu innri kviðfitu best með tesamorelin. Sjúklingar með efnaskiptaheilkenni, há þríglýseríð eða hvítan húðlit voru líklegastir til að svara eftir 6 mánuði. Eftir 3 mánuði gátu vísindamennirnir ekki bent á örugga forspárþætti. Líkurnar á að ná kviðfitumagni undir 140 cm² voru nær fjórfalt meiri með tesamorelin en með lyfleysu. Rannsóknin lýsir þannig einkennum sem tengjast betri svörun.

Þessi yfirlitsgrein fjallar um hliðstæður vaxtarhormónslosandi þáttar sem mögulega meðferð við HIV-tengdri fiturýrnun, þar sem fitudreifing og efnaskipti líkamans eru úr lagi gengin. Tesamorelin er talið efnilegast, þar sem það minnkaði umframmagn innri kviðfitu hjá HIV-sjúklingum í tveimur fasa 3-rannsóknum. Höfundar leggja áherslu á að fleiri langtímarannsókna sé þörf til að skýra langtímaöryggi og hvort meðferðin geti dregið úr hjarta- og æðaáhættu.

Í þessari rannsókn fengu 50 HIV-sjúklingar með kviðfitu tesamorelin eða lyfleysu í 6 mánuði. Tesamorelin minnkaði bæði innri kviðfitu og fitu í lifur samanborið við lyfleysu. Fastandi blóðsykur hækkaði lítillega fyrstu vikurnar, en eftir 6 mánuði var enginn öruggur munur á blóðsykri milli hópanna. Höfundar lýsa þessu sem forrannsókn og benda á að frekari rannsókna sé þörf til að skilja klíníska þýðingu og langtímaáhrif.

Í þessari rannsókn fengu 61 einstaklingur með HIV og fitulifur (NAFLD) tesamorelin eða lyfleysu í 12 mánuði. Þeir sem fengu tesamorelin sýndu meiri minnkun á lifrarfitu, og eftir 12 mánuði voru 35 % í tesamorelin-hópnum með minna en 5 % lifrarfitu, á móti 4 % í lyfleysuhópnum. Blóðsykur og langtímablóðsykur (HbA1c) breyttust ekki með ólíkum hætti milli hópanna. Sumir fengu staðbundin viðbrögð á stungustað. Höfundar telja að frekari rannsókna á lifrinni sé þörf.

Þessi greining á tveimur fasa 3-rannsóknum með 806 HIV-sjúklingum með kviðoffitu kannaði hvort minni innri kviðfita tengdist lifrargildum í blóði. Sjúklingar sem svöruðu tesamorelin (að minnsta kosti 8 % minni kviðfita) og voru með hækkuð lifrarensím í upphafi fengu meiri lækkun á lifrarensímunum ALAT og ASAT en þeir sem svöruðu ekki. Batinn hélst í 52 vikur, jafnvel hjá þeim sem skiptu yfir í lyfleysu. Minni kviðfita var þannig tengd betri lifrargildum.

Þessi greining á tveimur fasa 3-rannsóknum kannaði hvort minni innri kviðfita með tesamorelin tengdist betri efnaskiptum hjá HIV-sjúklingum. Þeir sem svöruðu (að minnsta kosti 8 % minni kviðfita) sýndu meiri lækkun á þríglýseríðum, betur varðveitta blóðsykurstjórnun og hagstæðari HbA1c og adiponectin en þeir sem svöruðu ekki, yfir 52 vikur. Breytingarnar á fituefnum og blóðsykri tengdust tölfræðilega því hversu mikið kviðfitan minnkaði.

Í þessari rannsókn fengu 152 eldri fullorðnir, sumir með væga vitræna skerðingu (MCI), daglegar sprautur með tesamorelin (stöðugu GHRH-afbrigði) eða lyfleysu fyrir háttatíma í 20 vikur. Meðferðin hafði hagstæð áhrif á hugsunargetu, einkum á svokallaða stýrifærni, og svipuð hjá bæði heilbrigðum og þeim sem voru með MCI. IGF-1 hækkaði og líkamsfita minnkaði. Fastandi insúlín jókst nokkuð innan eðlilegra marka. Niðurstöðunum er lýst sem jákvæðum en bráðabirgðaáhrifum á vitsmuni.

Í þessari undirrannsókn fengu 30 eldri fullorðnir, sumir með væga vitræna skerðingu, daglegar sprautur með tesamorelin (GHRH-afbrigði) eða lyfleysu í 20 vikur, á meðan boðefni heilans voru mæld með segulómunarlitrófsgreiningu (MR-spektróskópíu). Eftir meðferðina hafði magn hamlandi boðefnisins GABA aukist á nokkrum heilasvæðum, og efni sem tengist Alzheimer (myo-inositol) hafði minnkað á einu svæði. Glútamat breyttist ekki. Eins og í aðalrannsókninni sáust hagstæð áhrif á hugsunargetu.