HPLC og LC-MS í peptíðgreiningum

HPLC sýnir aðskilnað við tilteknar aðstæður

HPLC stendur fyrir high-performance liquid chromatography, afkastamikla vökvaskiljun. Efnisþættir sýnisins fara í gegnum súlu með vökvastraumi. Ólík víxlverkun við súluna og vökvann veldur mismunandi varðveislutíma, það er tímanum þar til efni greinist í skynjaranum.

Litskiljunarmynd sýnir merki skynjarans yfir tíma. Við peptíðgreiningar er UV-greining oft notuð. Aðaltoppur og minni toppar geta gefið upplýsingar um samsetningu en tvö efni geta líka komið út samtímis. Einn toppur táknar því ekki endilega aðeins eitt efni.

Varðveislutími tengist greiningaraðstæðum. Tíma úr einni aðferð er ekki hægt að nota sem algilt auðkenni í annarri. Skýrslan þarf að gefa nægar upplýsingar svo rannsóknarstofan geti útskýrt hvað topparnir og flatarmálsútreikningurinn þýða.

LC-MS tengir massaupplýsingar við toppana

Massagreinir skráir jónir eftir hlutfalli massa og hleðslu, m/z. Peptíð geta myndað jónir með fleiri hleðslum. Túlkun merkjanna getur gefið reiknaðan sameindamassa sem er borinn saman við væntan massa.

Zeng og samstarfsmenn rannsökuðu LC-HRMS, vökvaskiljun með háupplausnarmassagreiningu, fyrir gæðaeftirlit þriggja peptíðlyfja árið 2015. Verkið sýnir hvernig massaupplýsingar geta hjálpað við að rannsaka óhreinindi og mun á sýnum sem litskiljun ein útskýrir ekki nægilega.

Massi sem samsvarar væntingum er gagnleg upplýsing. Byggingar með sama massa geta þó þurft fleiri rannsóknir. LC-MS/MS greinir brot úr völdum jónum og getur gefið meiri upplýsingar um röðina. Túlkunin sjálf þarf að sýna hvað hefur verið staðfest.

Veldu mælinguna út frá spurningunni

Hreinleikasnið, auðkenning og magnmælt innihald kalla á ólíkt mat. Við innihaldsmælingu þarf skilgreint samband milli magns og mælismerkis. Það getur meðal annars falið í sér kvörðun og viðeigandi viðmiðunarefni. Flatarmál litskiljunartopps er ekki sjálfkrafa fullbúin magnmæling.

Styrkur massagreiningarmerkis verður líka fyrir áhrifum af jónun og aðstæðum tækisins. Tvö efni geta gefið ólík merki við sama magn. Að deila einu MS-merki með summu allra merkja gefur því ekki sjálfkrafa áreiðanlega massaprósentu.

Aðferð þarf að henta viðkomandi sýni

Sértækni lýsir því hversu vel aðferðin aðskilur greiniefnið frá öðrum efnisþáttum. Nákvæmni snýst um breytileika milli mælinga; réttmæti um hversu vel niðurstöður samsvara viðurkenndu viðmiði. Þessir eiginleikar eru metnir fyrir viðkomandi greiningarverkefni, ekki aðeins fyrir gerð tækisins.

Rannsóknir á LC-MS/MS-kerfum nota einnig mælikvarða fyrir meðal annars litskiljunarafköst, massanákvæmni og merkisstyrk. Slíkar athuganir geta sýnt að kerfi virkar öðruvísi frá einni lotu til næstu. Þær eru ástæða til að spyrja um hæfi kerfisins þegar skýrslur eru bornar saman.

Aðferð sem virkar vel fyrir eitt peptíð er ekki endilega jafn sértæk fyrir annað. Heitum eins og HPLC-prófað eða MS-staðfest ætti því að fylgja skýr útskýring á því hvað prófunin nær til.

Aðrir eiginleikar þurfa sérstakar rannsóknir

Sæft ástand, endótoxín og leifar leysiefna eru sérstök greiningarsvið. Venjuleg litskiljunarmynd eða massaróf gefur ekki heildarniðurstöðu um þau. Niðurstöður þurfa að vera skráðar sem aðskildar, auðkenndar prófanir með eigin viðmiðum.

Leiðbeiningar EMA um tilbúin peptíð fjalla um fleiri slíka gæðaþætti í lyfjaþróun. Hér eru þær notaðar sem fagleg viðmiðun til að greina á milli mælinganna. Þær gera hráefni ekki að samþykktu lyfi og staðfesta ekki öryggi hjá mönnum.

Þegar þú lest COA skaltu því skrifa niður hvaða spurningu hver niðurstaða svarar. Ef nauðsynlega mælingu vantar ætti að skrá hana sem gögn sem vantar fremur en að fylla í eyðuna með ágiskun um merkingu annarrar prófunar.